Rozstawy słupów oraz wysokość hal systemowych przyjmowano według zasad koordynacji modularnej. W systemach hal przemysłowych przyjęto moduł poziomy konstrukcji równy 3 m i jego parzystą wielokrotność oraz moduł pionowy równy 1,2 m. Słupy ścian podłużnych i szczytowych usytuowano w tym systemie stycznie do osi siatki modularnej, a wysokość modularną hali przyjęto jako równą wysokości ścian.
Umożliwiło to maksymalną unifikację elementów konstrukcji dachu oraz obudowy dachu i ścian zaprojektowanych w postaci powtarzalnych segmentów. W pozostałych systemach słupy usytuowano na siatce modularnej osiowo w obu kierunkach, a jako wysokość modularną hali przyjmowano jej wysokość w świetle. W systemie ZLS wobec większego zróżnicowania i rozdrobnienia funkcji w budownictwie ogólnym przyjęto mniejsze moduły projektowe: moduł funkcjonalny poziomy równy 600 mm, określający położenie elementów obudowy, moduł wysokościowy równy 300 mm.
W układzie konstrukcyjnym każdej hali można wyodrębnić główny ustrój nośny oraz konstrukcje wsporcze obudowy ścian i dachu. W halach przemysłowych mogą występować dodatkowo elementy związane z transportem wewnętrznym, takie jak belki suwnic podwieszonych lub natorowych, oraz konstrukcje pomocnicze, takie jak antresole, pomosty itp. Głównymi ustrojami nośnymi są te, które przenoszą na fundamenty większość obciążeń hali.
Mogą nimi być: ustroje poprzeczne płaskie stężone w kierunku podłużnym, ustroje przestrzenne. Hale o płaskich ustrojach nośnych są najbardziej rozpowszechnione ze względu na łatwość wytwarzania, transportu i montażu. Do ustrojów płaskich zalicza się: ramy z ryglem kratowym i ramy kratowe oraz ramy pełnościenne. Stosuje się je zarówno w halach jedno-, jak i wielonawowych. Ustroje poprzeczne zapewniają geometryczną niezmienność układu w jednym kierunku, natomiast w kierunku prostopadłym zapewnia się ją za pomocą stężeń. Układy, w których wiązary dachowe są oparte przegubowo na słupach, noszą nazwę układów słupowo-wiązarowych.
Główne zalety układów słupowo-wiązarowych to: stosunkowo duża sztywność w kierunku poprzecznym zapewniająca dobrą eksploatację suwnic, łatwość montażu wynikająca (przy poprawnym projekcie) ze samostateczności dużych, scalonych elementów dachu, łatwość adaptacji hali w przypadku zmiany jej przeznaczenia. Wady tych układów są następujące: przekazywanie na grunt dużych momentów zginających w związku z utwierdzeniem słupów w fundamentach, powstawanie dysproporcji w ciężarze słupów, belek podsuwnicowych i wiązarów w halach o małych lub średnich rozpiętościach naw.